Birisi her gece kalkıp Allah'ı anıyor,O'na dua ediyordu.Şeytan ona dedi:"Ey Allah'ı çok anan kişi,bütün gece Allah deyip çağırmana karşılık seni buyur eden var mı?

Sana tek bir cevap bile gelmiyor,daha ne zamana kadar dua edeceksin?"

Adamın gönlü kırıldı,başını yere koydu ve uyudu.Rüyasında ona şöyle dendi:"Kendine gel uyan!Niye duayı,zikri bıraktın?Neden usandın?"Adam:"Buyur diye bir cevap gelmiyor ki,kapıdan kovulmaktan korkuyorum."dedi.Bunun üzerine ona dendi ki:"Senin 'Allah'demen,O'nun 'Buyur' demesi sayesindedir.Senin yalvarışın,Allah'ın senin ruhuna haber uçurmasındandır..Senin çabaların,çareler araman,Allah'ın seni kendine yaklaştırması,ayaklarındaki bağları çözmesindendir..Senin korkun,Sevgin,Ümidin Allah'ın lütfunun kemendidir..."                                                                        Mesnevi'den

      



Nisyanda Bırakmadın Beni  İsyanda da Bırakma Rabbim!

Bağışla beni Rabbim, tevekkülden başkası gelmiyor elimden. Başkası da yoktu ki elimde. Şimdi elimden gelenlerin hepsi Senin 'El'inde. Göremedim, bağışla beni Rabbim.

Göremedim, nice ananın karnında nice karanlıklar içinden gün yüzüne çıkardığın bebelerin yüzünü.

Unuttum, yüzümdeki tebessümü nice belirsizliklerden alıp da hayat verdiğini.
Bilemedim,  yüreğimizi yokluğun dehlizlerinden aşırıp aşkın vadisine eriştirdiğini.

Göremedim,  her sabah yerin sükûnetini, odamda bir ekmek gibi sımsıcak hazır ettiğini.

Her akşam yastıkta unuttuğum bedenimi, sabah yeniden yanıma verdiğini göremedim.

Beni her sabah ihya ettiğini, bedenimi heran yarattığını, varlığımı her an yokluktan geri getirdiğini göremedim.

Rabbim ! bugünü ödünç verdiğini. Göremedim, bağışla beni... Varlığa kör oldum, bağışla beni. Fakat, şimdi gördüklerim körlüğümü gösterdi bana.  Geç kaldım görmekte ama gördüm.

Körlüğümü gördüm.

Tebessümü beton yığınları arasında sönen bebeler gördümse de, biliyorum Senin El'inde şimdi hepsi ve sonsuz tebessümler verdin her birine.

Sevinci soğuk topraklarda boğulmuş çocuklar gördümse de, biliyorum Senin Rahmetinin kucağında hepsi ve bitmez sevinçler bağışladın her birine.

Ümitleri bir amansız sarsıntıyla yıkılan insanlar gördümse de, biliyorum Senin Şefkatinin ikliminde asude ve mutlu her biri..

Bağışla beni Rabbim, unuttum, nisyanda kaldım. Hatırlamadım verdiğini  ve var kıldığını.

Elimden alınca verdiğini ve yokluğa yuvarlayınca varlığımı hatırladım, ama geç hatırladım.Gördüm ama güç gördüm, acıyla gördüm. Varlıkta kör oldum, yoklukta gördüm. Bollukta unuttum, darlıkta
hatırladım. Affet beni Rabbim, bari, yoklukta Sana vardım. Hiç olmazsa, hiçlikte Seni andım.

Şimdi, bir tevekkül var elimde. Başka her şey düştü avuçdan, varlığım yokluğa döküldü. Hatırladım, elimdekiler de, ellerim de Senin Elinde. Şimdi, dua sığıyor sadece avuçlarıma. Sadece yakarış yakışıyor yakama. Gözlerim müjdeni gözlüyor uzaktan. Gönlüm hiç bitmez tesellini özlüyor.

Sen ki, unutmaktan alıkoydun, nisyandan kurtardın beni Rabbim. Şimdi isyandan koru beni. İsyandan koru beni, isyandan koru beni, isyandan  koru beni...

Ve affet zira, elimde duadan başkası yok.

Ve anladım ki, Senden başka sığınağım yok.

SENAİ DEMİRCİ